آشنایی با آییننامههای طراحی سازههای فولادی و معادل آنها در مبحث دهم
آییننامههای AISC360، AISC341 و AISC358 برای طراحی سازههای فولادی و ضوابط لرزهای و اعضای مختلف کاربرد دارند. این آییننامهها معادل فصلهای مختلف مبحث ۱۰ مقررات ملی ساختمان ایران هستند.
آییننامههای طراحی سازههای فولادی در نهایت تأثیر بسزایی در ارتقای ایمنی، کیفیت و کارایی سازهها دارند. این آییننامهها که شامل AISC360، AISC341 و AISC358 هستند، به توصیف استانداردهای طراحی سازهها با استفاده از فولاد میپردازند و در آشنایی با مبحث دهم مقررات ملی ساختمان ایران نیز بسیار مؤثرند.
آییننامه AISC360، که به عنوان Specification for Structural Steel Buildings شناخته میشود، ضوابط کلی غیر لرزهای طراحی اجزای سازههای فولادی را به تفصیل توضیح میدهد. این استاندارد، معادل فصلهای اول و دوم مبحث دهم است و طراحی انواع اعضای سازهای از جمله خمشی، محوری و برشی را پوشش میدهد. به عنوان مثالی، این آییننامه از صفحه 1 تا 194 مبحث دهم را شامل میشود.
به منظور پرداختن به چالشهای لرزهای، آییننامه AISC341 بهعنوان Seismic Provisions for Structural Steel Buildings، قواعد خاص طراحی لرزهای سازههای فولادی را بیان مینماید. این آییننامه معادل فصل سوم مبحث دهم بوده و در بر گیرنده رویکرد طراحی برای سازههای با قابلیت تغییر شکل است. این بخش به صفحات 195 تا 240 مبحث دهم اختصاص دارد.
علاوه بر این، آییننامه AISC358 که به Prequalified Connections for Special and Intermediate Steel Moment Frames for Seismic Applications مربوط میشود، طراحی اتصالات گیردار از پیش تأیید شده را به تفصیل بررسی میکند. این آییننامه در بخش 10-3-13 مبحث دهم معادلسازی شده است و به الگوریتمهای طراحی برای اتصالات در قابهای خمشی فولادی میپردازد.
بسیاری از مهندسان و طراحان، با مراجعه به این آییننامهها، میتوانند معیارهای طراحی خود را با الزامات روز دنیا منطبق کرده و به بهینهسازی سازههای خود کمک کنند. ذکر این نکته بسیار مهم است که عبارت xx در آییننامههای فوق، معرف سال انتشار آنها است، به عنوان مثال، AISC360-10 مربوط به سال 2010 میلادی میباشد.
بهطور کلی، آشنایی با این آییننامهها نه تنها برای تمامی مهندسان و معماران الزامی میباشد، بلکه گام مؤثری در جهت افزایش خلاقیت، کارایی و ایمنی در سازههای فولادی به شمار میآید.
